Grote vrouwen hebben het even moeilijk als kleine mannen

Meer heb ik daar eigenlijk niet aan toe te voegen.

Vannacht was ik alleen naar een feestje gegaan. Ik bleef redelijk laat plakken. De laatste twee uur dat ik er was begon ik een beetje eenzaam te worden. Ik keek rond mij en zag veel interessante, leuke, mooie mensen. Misschien wel opvallend veel. Ik kende er een aantal van en tussen hen vertoeven met een glaasje in mijn ene hand en een sigaret in mijn andere was op dat moment voldoende om mijn eenzaamheid de baas te kunnen.

Toen ik bijna naar huis wou gaan kwam er een kleine man op mij af. Ik ken hem van een zwaar nachtje enige tijd geleden. Zwaar en leuk, heel leuk eigenlijk. Maar hij is klein, heel klein. En ook een beetje mollig. Maar hij heeft een zachte stem en een verzorgde uitspraak. En een diepe ziel, dat merk je.

Hij stelde het volgende over mij vast: “Jij bent zo’n mooie vrouw, maar ik zie jou altijd alleen op stap. Hoe komt dat? … Misschien ben je zo mooi dat je de mannen afschrikt”.

Ik keek opzij en deed alsof ik er niets bij dacht, maar ik dacht er net heel veel bij. Zijn uitspraak stelde me in het hart van mijn eenzaamheid. Want wat hij zei is wellicht waar. De meest triestige waarheid die een mens zich kan voorstellen. ‘Of, je weet teveel’, zei hij nog.

Ik anwtoorde: “Ik zie jou ook veel alleen”.

Hij: “Ja, maar ik heb genoeg excuses”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s