Eindeloos

Zoeken lijkt wel een nieuwe manier van leven geworden. Mensen blijven op zoek, ook al hebben ze al heel wat gevonden. Het internet is eigenlijk één grote zoekmachine. Er is natuurlijk Google, maar die stuurt je dan door naar een heleboel andere zoekmachines. Mensen zoeken er recepten, telefoonnummers, adressen, liedjes, vrienden, maar zelfs liefjes. Als er honderden websites zijn die vol profielen staan van mensen die op zoek zijn naar een lief, hoe kunnen wij dan ooit leren tevreden zijn met wat we vinden?

De grote uitdaging van onze tijd ligt blijkbaar voor veel sectoren in het smeden van goeie relaties, netwerken opbouwen en connecties versterken. Maar is dat geen eindeloos spelletje? Hoe rusteloos word je niet van al dat zoeken, of eerder van al dat vinden. Zoeken lijkt de belofte in zich te dragen iets te vinden, maar het gekke is dat we nooit het gevoel hebben iets gevonden te hebben, want al snel ligt een nieuwe zoektocht op de loer. Wat is dan de zin van al dat zoeken?

Is het dan geen grotere uitdaging om grenzen te stellen en te leren matigen? Misschien klink dit een beetje als Bond Zonder Naam, maar gewoon aanaarden waar we staan, wie we zijn en wat we hebben lijkt wel een betere weg naar geluk dan een zoektocht voeren die enkel leidt tot blijven zoeken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s