Theatertekst “La femme n’existe pas”

LA FEMME N’EXISTE PAS?

Tekst & regie: Nathalie De Neve

La Barraca 2012

 

Ella:  25 jaar – naïviteit, openheid

Verslaafd aan haar I-Phone, neemt de hele tijd foto’s, mist ‘connection’ met het internet

Klein make-up spiegeltje

Tempo: gemiddeld (twijfelend, naïef, maar speels)

Lara:  30 jaar – losbandigheid, vrijheid

Spiegels aan haar bar

Tempo: heel snel (sexy, vinnig, levendig,…)

Vera:  35 jaar – rationaliteit, wijsheid

Gebroken spiegel

Tempo: heel traag (bedachtzaam, gecontroleerd, mysterieus, doods, dwalend,…)

 

 

Elk personage heeft haar manier om iets dat vanbinnen zit naar buiten te brengen. Zijn dus symbolisch dingen die onderhuids zitten.

  • Ella: leest luidop haar dagboek
  • Lara: zingt liedjes in haar bar
  • Vera: playbackt lezingen (op voorhand opgenomen)

In de eerste dialogen geven de personages zichzelf nog niet direct bloot. Zijn meer bezig met hun eigen imago, hun rol die ze spelen in het dagelijkse leven. Naar het einde toe zijn ze wel opener en eerlijker.

Bewegingsexpressie: drie verhoudingen tot de spiegel

 

  • Ella: twijfelend over haar spiegelbeeld
  • Lara: verslaafd aan haar spiegelbeeld
  • Vera: afkeurend tegenover haar spiegelbeeld

 

Lara start met het aannemen van allerlei speelse houdingen tegenover de spiegel. Ella kijkt en kijkt weer weg, kijkt en kijkt weer weg, enz… Vera blijft op enige afstand, Lara probeert haar dichterbij te krijgen.

 

 

Er zijn drie mannelijke paspoppen op scene.

  • Ella verzorgt de hare als een echte pop…
  • Lara heeft regelmatig dialogen met de hare.
  • Bij Vera ligt de paspop in stukken vaneen op haar dek. Af en toe raapt ze een stuk op.

 

 

TEKSTEN LEZINGEN VERA (zijn  hyperrationeel, tikkeltje saai zelfs, maar dat is net de bedoeling want worden naar het einde toe steeds onverstaanbaarder, geluidsfilter zorgt ervoor dat de opnames steeds doffer worden, wat het effect geeft van Vera’s steeds minder geloven in wetenschap, rationaliteit en zichzelf) + moeten uiteraard nog ingekort worden! En misschien ook nog andere onderwerpen? Iets over feminisme,…

VORM: VERA STAAT OP HET DEK EN KIJKT HET PUBLIEK AAN MET EEN LEGE BLIK. DE OPNAMES VAN DE LEZINGEN WORDEN AFGESPEELD EN VERA PLAYBACKT HAAR EIGEN INGELEZEN TEKST.

 

DEEL 1: EXPOSE (15 min): voorstelling van elk personage apart

 

Projecties van de zee op achtergrond, ook geluid van de zee

Liefst ruw, met rotsen erbij, grote golven,…

Een mannenstem door de luidsprekers:

“Ladies and gentlemen, welcome on board of the Kinsey Pagden. This ship will take us to the US by next week. We wish you a pleasant trip and hope you’ll enjoy the waves…”

 

 

Rachel’s: Water from the same source:  http://www.youtube.com/watch?v=OcE8YWdGtnI

In de eerste 5 min worden de drie vrouwen voorgesteld in hun deel van het schip. Ze worden elk om beurt belicht, eerst Vera, dan Ella, dan Lara. De muziek van Rachel’s begeleidt hun ‘eenzaamheid’.

 

 

Vera: op het dek

Vera staat op het dek en kijkt melancholisch en mijmerend naar het steeds verder weg trekkend land… Haar houding is statisch, haar blik is leeg, ‘haar blik staat op oneindig’. Het schip is vertrokken.

Er staat een grote ventilator die Vera’s haar en lange zijden sjaal doen wapperen naar achteren.

Ella: in haar kajuit

Ella ligt in haar eenpersoonsbedje in haar kajuit. Ze ligt te woelen onder een groot wit laken. Ze komt tevoorschijn en ziet er verweesd uit. Ze is verward en bang voor wat haar te wachten staat hier op dit schip. Het is haar eerste reis alleen… Haar valiesje staat ongeopend voor het bed. Ze begint langzaam uit te pakken. Ze grijpt naar haar dagboek en begint te schrijven.

 

 

Lara: in haar bar

Lara is haar bar in orde aan het zetten voor een nieuwe overtocht. Ze schikt nerveus de glazen en flessen, intussen uitdagend heupwiegend op de muziek. Ze ziet het wel weer zitten! Ze neuriet af en toe mee op de muziek en glimlacht tevreden.

 

 

De muziek van Rachel’s stopt en Lara begint mijmerend tegen zichzelf te spreken.

L: Soms vraag ik me af wat ik hier doe.

Al jarenlang drankjes serveren op een schip.

Glazen vullen, lege glazen ophalen, ze weer vullen. Enfin…

The Never Ending Story…

Ge zou van minder beginnen drinken! (lachend)

Maar dat doe ik niet. Of toch niet teveel…

(Ze nipt voorzichtig van haar aperitiefje en lacht mysterieus)

L: Allee hup, ’t schip is weer vertrokken. (cynisch)

Ben benieuwd wie nu weer de passagiers zullen zijn…

Wat laten ze achter en wat staat hen te wachten?

Herinneringen overspoelen hun gedachten…

Zie ik ze nog ooit terug of blijven ze aan de overkant?

L: Ik ga in elk geval steeds heen en weer…

Weggaan, terugkeren,

Weggaan, terugkeren,

Weggaan, terugkeren,…  (mijmerend)”

 

 

Hierna test Lara even haar podium. Ze danst uitdagend en zingt intussen, meer voor zichzelf dan voor het publiek…  

 

Plots stopt alles abrupt. Het is helemaal donker behalve het lampje in de kajuit van Ella.

 

 

 

Dagboek Ella

Ella zit rechtop in haar eenpersoonsbedje in haar kajuit, met haar mp3 in haar oren en schrijvend in haar dagboek, er liggen modebladen om haar heen.

 

E:  “Wat doe ik hier nu eigenlijk alleen op reis? (bang, stil stemmetje) Op zoek naar mezelf? Ga ik dat hier vinden?

Ik ben bang. Wie zal ik tegenkomen? Straks kom ik niemand tegen! Lezen en schrijven en naar het water kijken, dat zal me deugd doen…

Hoe ga ik hem ooit kunnen vergeten? (smachtend) Mijn zoete liefste liefde… Ik hou zoveel van jou… Waarom duw je me weg? Waarom ben je zo bang? Of ben ik te bang? Te bang om jou te verliezen waardoor jij je verstikt voelt?

Maar onze liefde is zo mooi… Waarom lijkt het dan zo onmogelijk?”

DEEL 2: ONTWIKKELING

 

 

Enkel Lara en Ella tonen zichzelf en krijgen een vriendschapsband

Van Vera zien we enkel haar harde buitenkant. Ze is stil, afwezig, staat vooral op haar dek. We horen haar lezingen die ze playbackt. Eigenlijk zijn die heel interessant en hebben die een ‘bevrijdende boodschap’ (die ogenschijnlijk enkel door Ella en Lara wordt geuit).

De gesprekken worden gevoerd terwijl elk in zijn eigen spiegel kijkt. Ella een klein make-up spiegeltje (klein ego), Lara een grote handspiegel (groot ego), Vera een gebroken spiegel (gebroken ego).

 

Ontmoeting Vera en Lara

 

Vera komt als eerste de bar binnen. Ze draagt een chique maatpakje en kijkt serieus. Kordaat en zelfzeker zet ze zich neer rechts van de toog. Lara valt onmiddellijk in haar rol van ‘charmante barvrouw’, maar dat kan de afstandelijke Vera weinig schelen.

L: Goedemiddag lady, waarmee kan ik plezieren?

V: Euh, een glas rode wijn. (nors)

L: Oké, komt eraan! (zangerig)

Lara serveert het glas wijn verzorgd met een portie borrelnootjes erbij en probeert de aandacht van Vera te vangen.

L: Mooi weertje om uit te varen he?

V: Zal wel… (Weinig geïnteresseerd in small talk maar wel beleefd)

L: Alleen op tocht?

V: Euheu (mompelende ja)

L: Ah tof! Zo’n vrouw alleen op reis, sterk zeg! Zich eens goed amuseren he… Mannen gaan versieren….? …….

Vera neemt snel een serieus uitziend boek uit haar zwart leren tas en begint te lezen.

Lara loopt naar de andere kant van de bar en hangt verveeld over haar toog.

L: Allee, tof, als alle klanten zo asociaal zouden zijn had ik me al lang van kant gemaakt.

Lara begint wat op te ruimen en kijkt af en toe naar de ingang om te zien wie de volgende klanten zullen zijn. Vera leest ongestoord verder. Met haar kaarsrechte rug, haar knieën elegant over elkaar en het zwarte brilletje op haar neus lijkt ze wel een sexy leraresje.

 

 

 

 

Ella in de bar van Lara

 

Een jong meisje genaamd Ella komt de bar binnen. De immer vriendelijke (lichtjes biseksuele) Lara, zo geworden doorheen de jaren want dat is nu eenmaal haar job, lacht naar het ietwat onzeker meisje. Ze gaat aan de linkerkant van de bar zitten.

L: Hoi! Wat mag het zijn?

E: Euh… (twijfelt lang) een cola, euh, nee, doe toch maar een fruitsapje alstublieft.

L: (schenkt het drankje) Alsjeblieft, laat het je smaken meid!

E: Dank je.

Ella is al iets meer op haar gemak door de hartelijkheid van Lara, maar blijft toch wat nerveus op haar stoel draaien en kijkt nieuwsgierig in het rond. In tegenstelling tot de koele dame aan de andere kant van de toog observeert Ella de omgeving tot in de puntjes. Lara heeft al snel in de mot dat ze met dit meisje makkelijker een gesprek zal kunnen aanknopen dan met haar eerste klant.

L: Alleen op reis naar de overkant?

E: Zoiets ja, nou ja, op reis, meer op bezinning eigenlijk… (onzeker over de reden van haar tocht)

L: Is bezinning niet meer iets voor ‘oude’ mensen? (lachend zonder te spotten)

 

E: Ik heb een oude ziel, denk ik…

Lara kijkt ietwat ontgoocheld voor zich uit. Een leuk en licht babbeltje zit er vandaag niet in precies.

L: De zeelucht heeft een verjongend effect op mensen! (zegt Lara vrolijk, de diepe blik van het jonge meisje weglachend.)

E: Euh, ja, dat zegt men toch he…

L: En ik kan het weten! Soms lijkt het of ik doe dit al mijn hele leven, heen en weer, weggaan, terugkeren… Leven op het ritme van de golven, heerlijk!

E: Wauw, dat klinkt inderdaad spannend… (onder de indruk)

L: Dat klinkt niet alleen spannend, dat is het ook! Steeds nieuwe mensen ontmoeten, nooit ergens aan vastzitten, de ultieme vrijheid beleven, keer op keer. (overdrijft in haar optimisme)

E: Spannend, maar ook vermoeiend lijkt me toch…

L: ’t Is maar hoe je het bekijkt!

E: Dat is waar…

L: Mensen die alleen reizen trekken altijd meer mijn aandacht. Ik vind het heel bijzonder als mensen dat doen. Het vergt moed, en meestal zijn het interessante types, die eenzaten… (knipoogje naar Ella)

 

E: (lacht verlegen terug)

L: Ik ben Lara, als je zin hebt in een babbeltje, kom je maar langs!

E: Ik ben Ella, aangenaam.

Het meisje neemt een bok uit haar stoffig hippiezakje en begint eveneens te lezen. Haar boek ziet er toch al wat kleurrijker en moderner uit dan dat van de dame rechts die al de hele tijd niet één keer heeft opgekeken naar het meisje. Beide klanten zitten rustig in hun eigen wereldje te lezen terwijl Lara (grappig) de aandacht vraagt door haar affiche ostentatief omhoog te hangen…

 

Ella ziet het en reageert:

E: He Lara, zing jij ook hier op het schip?

L: Jaja meisje, dat is een deel van mijn job, de passagiers entertainen! (zwoele blik naar Ella)

E: (verlegen door Lara’s blik maar toch geboeid) Eh…

L: Heb je zin om te komen?

E: Euh ja, tuurlijk, ik hou van muziek…

L: Wel, vanavond om 21u , kom af!

Vera leest verder intussen maar keek af en toe nieuwsgierig vanuit haar ooghoeken…

Intussen heeft Vera dit gesprekje ook gevolgd en denkt ze eraan om ook te komen.

Lara kijkt even in de richting van Vera en wil de vraag ook aan haar stellen, maar houdt zich in, weggeblazen door de ijzige kilte die deze vrouw uitstraalt…

 

 

Opname: lezing Vera

(Tekst zelf getimed op 2’. Met enscenering erbij: 2’30”)

Terwijl de opname van de lezing afspeelt dwaalt Vera mijmerend rond op scene. Melancholisch, ingehouden emotie…Bijna als een wandelend lijk… Ze playbackt de tekst die ze zelf heeft ingesproken.

 

Volgens de psychoanalyse heeft de mens geen vaststaande (psychische) identiteit, geen essentieel ‘zijn’. De mens kan eerder beschreven worden als een wezen dat continu in ontwikkeling is, een structureel ‘worden’. De identiteit zou zelfs kunnen beschreven worden als een interactieproces op zich, iets dat geïsoleerd van de Ander geen enkele betekenis heeft. Men beschouwt de identiteit als een dynamisch proces waar eigenlijk geen begin noch een einde aan kan vastgesteld worden.

Als men verschillende interpersoonlijke relaties in kaart wenst te brengen denkt men meteen aan de idee van een interactionele ‘two bodies-psychology’. Een dergelijke aanpak is tot mislukken gedoemd, eenvoudigweg omdat de hier bedoelde verhouding niet gesitueerd wordt tussen twee ‘kernpersoonlijkheden’. Integendeel, klinisch beschouwd hebben we steeds te maken met het ‘verdeelde subject’, en derhalve met een verhouding tussen twee verdeeldheden. Meer nog, de eerste verhouding is intern, binnenin het subject: de verhouding tegenover het andere in zichzelf, met name de drift. Daarnaast is die verhouding ook extern: de verhouding van dit verdeelde subject tegenover de eveneens verdeelde Ander. Aangezien de uitwendige dialoog de effecten ondergaat van de inwendige verhouding en omgekeerd, betekent dit dat we een volledig andere visie dienen uit te werken op ‘binnen’ en ‘buiten’, ik en Ander. Of zoals Lacan het uitdrukt: ‘Je est un autre’.”

 

Vera blijft dwalen op het dek van het schip terwijl Lara haar optreden begint.

 

 

 

 

 

 

 

Optreden Lara: “My angel put the devil in me”

http://www.youtube.com/watch?v=w8BzbNOOihk

 

Ella zit op het puntje van haar stoel Lara te bewonderen… Ze is nog steeds verlegen maar kijkt met heimelijke nieuwsgierigheid hoe Lara zichzelf zo kan geven, zowel met haar stem als met haar lichaam… Ella droomt er stiekem van ooit zo te kunnen zijn…

Vera komt quasi ongeïnteresseerd de bar binnen als Lara haar laatste nummer inzet. Toch is ook zij nieuwsgierig, zij het dan op een mysterieuze, ondoorgrondelijke manier. Ze laat haar fascinatie voor Lara (nog) niet merken en verbergt die achter een pose van strengheid en afkeur.

E: Waw, dat was prachtig Lara!

L: Dankjewel meisje (trots en blij met het compliment, quasi verlegen)

E: Waar heb je dat geleerd?

L: Geleerd? Daarvoor ga je niet naar school liefje. (tikkeltje uit de hoogte) Ik doe dit al van jongs af aan, de ervaring is de beste leerschool!

E: Van jongs af aan? Maar hoe begin je daaraan dan?

L: (lachend en relativerend) Zingen in de gangen van de middelbare school uit bewijsdrift, luid zingen tijdens de kerkdiensten uit verveling en uiteindelijk gevraagd worden als zangeres in een puberale rockband!

E: Waw, ik was tijdens de middelbare school altijd zo braaf en voorzichtig…

L: Maar jij zal toch wel andere talenten hebben, niet?

E: Ik lees veel en schrijf graag…

L: Aha, een groot schrijver in wording aan boord van ons schip!

E: Euh, dat weet ik nog niet hoor… (verlegen)

L: Gewoon doen en ervoor gaan! Als je echt weet wat je wil dan komt het wel goed!

E: Tja daar zeg je het, ‘echt weten wat je wil’… Ik twijfel zo vaak, als ik jou hoor zingen dan voel ik me zo stom als ik eraan denk om schrijver te worden. Wie leest er in deze tijden nog boeken?

L: Dat is de vraag toch niet! Als jij die noodzaak voelt moet je dat gewoon doen en dan zal het vast en zeker goed zijn wat je doet. Trek je nooit iets aan van je publiek. Zij zijn slechts een deel van de ketting. Je leven start bij jezelf.

E: (nadenkend en niet helemaal overtuigd) Hmm…

 

Lara draait zich naar Vera die de hele tijd vlakbij hen zat maar quasi ongeïnteresseerd half luisterend. Haar blik verraadt wel dat ze ook enigszins onder de indruk is van Lara. (typisch vrouwelijke ‘jaloezie’)

L: Wat vond ‘u’ van het optreden?

V: Best mooi. (streng) Jammer dat ik de vorige nummers niet gehoord heb.

L: Morgenavond zing ik opnieuw hoor, er komen altijd nieuwe kansen! (lachend)

V: (kin in de lucht) Oké, dan kom ik misschien wat vroeger morgen.

Lara werpt nog een blik van verstandhouding naar Ella, alsof ze wil zeggen ‘hehe, wat een strenge tante, maar toch leuk dat ze morgen komt’

Lara gaat weer achter haar toog staan en begint wat glazen af te drogen.

Intermezzo: projectie van zee en rotsen en geluid van de zee (30”)

 

Lara in spiegel (tegen denkbeeldige man) of tegen mannelijke paspop: TRANCE

L: Kus me dan… Streel me… Kijk me aan… Geef me een teken van leven. Gooi al je warmte over mij heen, laat me je hart horen kloppen… (smachtend, sexy, verleidelijk) Geef me een teken van leven. (bijna zielig) Laat me je harde verlangen zien zodat ik weet dat ik leef. Dat ik echt ben en jij ook. (triestig) Geef me een teken van leven. Kijk me aan… Streel me… Kus me… Ik weet dat je er bent. (onzeker want er is eigenlijk niemand echt)

(Mag nog wat extra improvisatie van Charlotte bij)

 

Vera: op achtergrond yoga oefeningen

Terwijl de andere twee praten en zingen in de spiegels is Vera op het dek yoga en meditatie oefeningen aan het doen. Ze ziet er heel sereen uit. Ze zegt niets intussen en haar blik staat wazig. Ze lijkt wel ‘verlicht’.

 

 

Ella in kajuit: playbackt in de spiegel met haar deodorant als microfoon

“My angel put the devil in me” speelt stilletjes op achtergrond en Ella zingt de woorden half mee:

Als een zoekend meisje probeert Ella Lara na te doen…

Schattig tafereel: speels en girly heupwiegend met haar spiegelbeeld

 

 

 

 

 

Lezing Vera: ‘Intern confict’ (kan nog verplaatst worden)

De ontwikkeling van de mens wordt volgens Lacan gezien als een dynamisch proces. De subjectwording is een voortdurende wisseling tussen ‘aliënatie’ en ‘separatie’.

Bij de geboorte zal in de eerste plaats het proces van ‘aliënatie’ plaatsvinden, waarbij iets ‘vreemd’ van buiten naar binnen moet gebracht worden. Het subject dient zich te identificeren met het ‘verlangen van de Ander’. De aangeboden mogelijkheden komen zowel van de vader als van de moeder waardoor we keuzes moeten maken. Die keuzes zijn evenwel nooit neutraal en houden steeds een antwoord in op de onmogelijke vragen: “Wie kies je?” of “Wie zie je het liefst?”. Hierdoor ontstaat een intern conflict.

Het neurotisch/normale subject is verdeeld tussen verschillende aangeboden verhalen of de verschillende verlangens van anderen. Deze fundamentele verdeeldheid wordt vooral duidelijk als men via woorden zijn eigen identiteit tracht bloot te geven. De verschillende identiteiten zijn te verwarrend dus geeft men meestal een standaardantwoord.

Het tweede proces bij de subjectwording, namelijk de ‘separatie’ is dan het verlangen van het subject om afstand te nemen van die verschillende verlangens van de anderen. Er is dan het verlangen om apart te gaan staan en autonome keuzes te maken.

 

 

 

 

Intermezzo: projectie van zee en rotsen en geluid van de zee (30”)

 

 

 

 

 

 

Ella en Vera leren mekaar kennen in de bar van Lara…

Ella houdt haar kleine make-up spiegeltje het hele gesprek naar Vera gericht. Ze is op zoek naar mensen die haar kunnen bevestigen, ze is nog volop op zoek naar zichzelf.

Zo heeft Vera dus ook een spiegel waarin ze zichzelf kan zien. Ze hoeft de hare niet voor zich te houden.

De sfeer is gereserveerd.

 

V: Hallo, ik ben Vera.

E: Ik heet Ella, aangenaam.

V:Ik hoorde je daarnet toevallig zeggen dat je graag leest en schrijft. (gegeneerd omdat ze toegeeft het gesprek gehoord te hebben)

E: Euh ja…

V: Wat lees je graag?

E: Momenteel is mijn favoriete schrijver Haruki Murakami.

V: Ah, mooie boeken inderdaad, magische sfeer, vlotte schrijfstijl en toch diepzinnig. (met de allure van een kenner)

E: Wat doet u in het leven misschien?

V: Ik ben professor in de cultuurfilosofie.

E: Wauw! Interessant. (onder de indruk, zichzelf te min voelend voor deze dame)

V: Ja, maar ook wel saai soms hoor. Altijd in de boeken zitten, veel alleen werken… (quasi bescheiden)

E: Maar je bent wel met iets bezig dat er echt toe doet. Dat zou ik ook wel willen… (mijmerend)

V: Daarnet hoorde ik je nog zeggen dat je ook wel zangeres zou willen zijn? (onderzoekend en streng)

E: Keuzes maken is moeilijk vind ik… (betrapt) Er is zoveel dat me interesseert!

V: Typisch onze hedendaagse tijdsgeest. Jongeren willen alles en zo eindigen ze nergens.

Lara heeft intussen het gesprek met een half oor gevolgd en komt tussen.

L: Maar het is toch heerlijk om jong te zijn en zoveel te kunnen doen! Het is een voorrecht dat we zoveel keuzes hebben!

V: Het lijkt me net ontzettend moeilijk om vandaag de dag jong te zijn. Al die invloeden, al die media. Ik snap niet dat jongeren daarin niet verdrinken.

L: ’t Is maar hoe je het bekijkt. Vroeger werden mensen in een voorgeschreven keurslijf gedwongen, zeker vrouwen. Thuis blijven en voor de kinderen en het huishouden zorgen was de enige mogelijke weg. Blij dat die tijd voorbij is! (zwierig met haar lijf)

V: Vrouwen zijn wel nog steeds degene die kinderen baren hoor! Ze hebben nu eenmaal een aangeboren moederinstinct, wat vaak sterker blijkt dan het vaderinstinct.

L: Spreek je uit ervaring misschien? (beseft dat ze iets gewaagd vraagt aan deze strenge, afgesloten dame)

V: (gaat de persoonlijke vraag uit de weg en antwoordt wetenschappelijk) Heden ten dage moeten vrouwen alles combineren: carrière maken en kinderen baren en een huishouden managen. Na 50 jaar feminisme hebben mannen nog steeds een bevoorrechtte positie.

L: Als vrouw heb je tenminste wel de keuze vandaag de dag. Als je een toegewijde moeder wil zijn doe je dat toch gewoon? Wil je een carrière dan kan je ook daarvoor kiezen. En mannen die moet je gewoon opvoeden tot goeie partners! (lacht ironisch)

V: Tja… (mysterieus)

E: Heb jij een partner Lara?

L: Ik heb er veel meisje! (trots en uitdagend)

………….

 

 

Lara zingt spontaan een stukje uit het nummer ‘Proud Mary’

 

 

 

Opname: Dagboek Ella

Ella ligt op haar bed in haar kajuit. Ze houdt haar dagboek vast en zegt luidop wat ze zou schrijven.

“Waw, ik heb net twee heel interessante vrouwen ontmoet. Ze maken me ook wel een beetje bang. Ik zou misschien liever mensen van mijn leeftijd ontmoeten, maar anderzijds, van deze vrouwen kan ik misschien wel iets leren. Maar wat dan? …

Ik mis mijn geliefde… Ik durf dit niet zeggen tegen die twee want die zullen dat wel belachelijk vinden… Ik blijf maar geloven in iemand die me zegt dat hij niet genoeg van me houdt… Hij twijfelt en blijft twijfelen… En toch, ik heb zijn liefde gevoeld, ik ben er zeker van……

En nu ben ik weg van hem. De afstand zal me deugd doen. Maar weggaan betekent iets achterlaten, iets waar ik eigenlijk nog naar terugwil. Of zal het anders zijn als ik terugga? Ga ik weg om op een ander moment terug te keren? Zal er iets veranderd zijn? Zal ik veranderd zijn?

Al die vragen! Ik word er nog gek van…”

 

 

 

Lara met mannelijke paspoppen (of gewoon in spiegels)

Lara loopt nu rond tussen alle paspoppen en gaat van de ene naar de andere. Ze is al een stuk hysterischer dan in de vorige monoloog. Ze danst als het ware van de ene man naar de andere. (hedendaagse dans genre Wim Vandekeybus)

L: Wie zijn jullie? Waar zijn jullie? Zien jullie mij niet?? Kus me dan… Streel me… Kijk me aan… Geef me een teken van leven. Gooi al je warmte over mij heen, laat me je hart horen kloppen… (smachtend, sexy, verleidelijk)

Geef me een teken van leven. (bijna zielig). Laat me je harde verlangen zien zodat ik weet dat ik leef. Dat ik echt ben en jij ook. (triestig) Geef me een teken van leven. Kijk me aan… Streel me… Kus me… Ik weet dat je er bent. Ben je daar? Wie is daar?  (onzeker want er is eigenlijk niemand echt)

Lara valt neer op de grond naast een mannelijke paspop. Ze rolt over de grond en blijft kronkelen op de grond.

 

 

 

Ella en Vera op het dek

E: Ik vraag me af waarom we hier rondlopen eigenlijk? Wat is de zin van een leven dat gewoon ergens begint en plots weer eindigt?

V: Goed dat je je dat afvraagt.

E: Waarom? Het maakt me droevig…

V: Wat precies maakt je droevig?

E: Dat het helemaal geen zin kan hebben. Wat ik ook doe met mijn leven, op een dag is het gedaan, kruip ik m’n graf in en dat was het dan.

V: Maar er kan toch iets waardevols zijn aan de tijd die je hier doorbrengt? Gewoon op het moment dat je die tijd beleeft.

E: Dat klinkt zo relatief…

V: Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. Als je ervan uitgaat dat het er niets toe doet dan doet het er ook niets toe. Als je ervan uitgaat dat de keuzes die je maakt invloed hebben op alles en iedereen rondom jou, inclusief jezelf, dan  kan je leven heel waardevol zijn. Dat zal je voelen, want je krijgt er zoveel voor terug.

E: Ik hoop het maar… Voorlopig wil ik me vooral amuseren eigenlijk!

V: Dat is ideaal op jouw  leeftijd. Toen ik 20 was amuseerde ik me rot, maar vanbinnen voelde ik me slecht.

E: Ja, dat herken ik wel een beetje…  (pauze)

En amuseer je je dan minder als je ouder wordt?

V: Hmm… (Vera kijkt mysterieus de andere kant uit)

 

 

Lara: kaleidoscopisch leven

L: Aha, zijn we weer de filosofische toer aan ’t opgaan? (lacht luid) Waarom denken jullie toch zoveel na! Dat leidt toch nergens toe!

V: Ach Lara, stel je niet zo aan. Ik weet best dat je het ook wel boeiend vindt.

L: Boeiend wel, maar ik vind alles boeiend. Zelfs jullie ja! Als één van de vele facetten die dit leven rijk is. Heerlijk!

V: Word jij niet hondsdol van dat kaleidosokopisch leven van jou?

L: Kaleidsoscopisch leven? Haha! Wat is dat nu weer voor beest?

V: Je weet best wat ik bedoel.

Lara gaat terug naar haar toog en spreekt tegen zichzelf in de spiegel.

 

Spiegelmoment Lara

“Kaleidoscopisch leven! Pffha! Wie denkt ze wel dat ze is? Moeder de wijsheid? Heeft zij het zo goed voor mekaar dan? Wat doet ze hier eigenlijk zo alleen op reis? Weg van haar gezin en werk. (kijkt bedenkelijk) Ik ben er bijna zeker van dat zij ook niet gelukkig is. Maar hoe daarachter komen? Ze lijkt zo zeker van haar stuk. Een olifantenhuid heeft ze gekweekt op haar 40ste. Maar elke beschermlaag valt los te weken. Dat weet ik uit ervaring met al mijn klanten hier… Ben benieuwd… “

 

Opname Vera lezing: “Wegwerp-relaties”

De vraag van waaruit ik vertrek is: Waarom zijn er vandaag de dag in de Westerse maatschappij zoveel mensen eenzaam? En ook: Waarom zijn er zoveel mensen ongelukkig in hun relatie? We leven in het meest welvarende deel van de wereld en toch zijn zoveel mensen hier ongelukkig. Mijn antwoord is logisch. Het hoogkapitalisme is een economisch systeem dat werkt op overconsumptie. Als mensen hier gestimuleerd worden om te consumeren en te blijven consumeren dan wil dat zeggen dat ze moeten kopen maar er niet tevreden mee mogen zijn. Want indien ze echt blij of gelukkig zouden zijn met het hebben van een beperkt aantal zaken dan zouden ze niet kunnen blijven consumeren. Wegwerpartikelen zijn hier het beste voorbeeld van. Gebruik het even en gooi het nadien in de vuilbak zodat je behoefte zal hebben aan een nieuw. Zo verloopt het heden ten dage ook in relaties. Nu wens ik hier niet de zoveelste kritiek te spuien op de trend van de seriële monogamie. Integendeel. Ik wens hypocrisie te vermijden en de dingen te zien zoals ze zijn. Liefde en relaties evolueren omdat de maatschappij evolueert. Dat is niet noodzakelijk slecht, maar moet wel als dusdanig erkend worden, willen we menselijke relaties vanuit een vernieuwend ethische kader kunnen evalueren.

Vanaf nu zegt Vera ‘je’ tegen de anderen in plaats van ‘u’

Ella hangt nog aan railing te leunen en Vera doet haar yoga-oefeningen.

 

 

 

 

 

 

 

Gek: dialoog tussen Ella en Vera

 

E: Ik wil niet getolereerd worden.

V: Hoe bedoel je?

E: De meeste mensen vinden mij raar. Dat denk ik toch.

Als ik heel eerlijk zeg wat ik denk en spontaan ben in mijn doeningen dan val ik op, dan lok ik reacties uit, zonder het te willen. Sommigen adoreren mij, anderen vinden mij arrogant.

V: Wil je dan liever onopvallend zijn misschien?

En verdwijnen in de massa zoals de meeste mensen? (spottend, cynisch, quasi alwetend)

E: Verdwijnen… ja, daar verlang ik vaak naar… (dromerig)

V: Doe niet zo belachelijk! En hou jezelf in de hand.

Weeg je identiteit niet af aan het oordeel van anderen, zo kom je nergens. (streng en kordaat)

E: Maar zo bedoel ik het niet… Of misschien toch? … Tolerantie is zo’n raar woord. Een chique woord vandaag de dag. Als je tolerant bent lijk je een goed mens. Maar het is iets hypocriet. Want als je anderen ‘tolereert’ dan impliceert dat toch dat je ze eigenlijk niet graag hebt, dat je vindt dat ze eigenschappen hebben die zo afwijkend zijn dat ze getolereerd moeten worden?

V: Mooie analyse Ella, voor een jong meisje als jij. Maar wat ga je eraan doen? Zo zit onze moderne wereld nu eenmaal in mekaar. Mensen zijn vervreemd van mekaar en in een poging om dit proces tegen te gaan houden ze debatten over tolerantie. Maar probeer de wereld niet te veranderen, je kan hooguit zorgen dat je zelf volgens je eigen wetten leeft. Zoals ik al zei, als je teveel bezig bent met anderen, kom je nergens.

E: Nergens… het niemandsland waar ik me misschien nog het meeste thuis voel.

Met dit schip varen we tenminste naar ergens.

V: Voor je ’t weet ben je oud genoeg om te beseffen dat je je niet moet afvragen waarheen je je leven wil richten.

Waar je wil zijn is waar je je momenteel bevindt.

E: Tussen twee werelden… (nadenkend)

In een overgangsfase dus? (droevig)

V: Het hele leven is een overgangsfase, van geboorte naar dood. (cynisch)

E: Zo onbeduidend is het toch niet? (onzeker)

V: Wen er maar aan, anders wordt je gek. (koel, maar ergens ook emotioneel geraakt, wendt haar hoofd af)

Vera drinkt haar glas leeg en trekt haar regenjas aan.

 

V werpt nog een meewarige blik naar het verwarde meisje maar stapt dan doelbewust de bar uit.

 

 

Ella blijft verweesd achter en praat even tegen zichzelf in de spiegel:

 

Spiegelmoment Ella

E: Pfff, wat een koele tante… En een gek mens.

Ik hoop maar dat ik over 10 jaar niet zo zal spreken tegen jonge meisjes die hun weg nog moeten zoeken… En trouwens, wat doet zij hier eigenlijk? Ze is toch ook alleen op reis?

 

Muzikaal intermezzo van alle drie: C’est mon bateau (Jo Lemaire): +- 1’30”

 

De volledige scene baadt in een blauw licht, terwijl worden golven geprojecteerd op de muren…

(Lichteffect: Waves, JP)

 

Ella gaat naar haar kajuit en zet haar MP3 aan:

Jo Lemaire: C’est mon bateau: http://www.youtube.com/watch?v=0HNFTto7cvA&feature=related

Dit nummer weerklinkt, en terwijl zingt Lara mee. Ella zingt zachtjes mee of neuriet wat mee.

Vera playbackt weer vanop haar dek, maar kijkt nu naar de zee terwijl ze de reling vasthoudt…

Daarna neemt Ella rustig haar boek en gaat ze naar de bar van Lara.

 

Lara in haar bar met Ella

 

Op dat moment komt Lara lichtjes hijgend weer achter haar toog staan.

L: Voilà!

E: (met de deur in huis vallend)

Denk jij dat het leven slechts een overgangsfase is van geboorte naar dood? (met een angstig gezichtje)

L: Ja natuurlijk!

Lara antwoordt geruststellend maar iets te simpel naar Ella’s aanvoelen.

L: Lief kind, wat ben je toch een denker! (intussen droogt ze gezwind haar glazen verder af).

Niets is zo simpel als leven met de glimlach!

E: Voor jou misschien… Hoe doe je dat toch, altijd licht en vrolijk zijn?

Lara blik verraadt dat het voor haar ook niet altijd even makkelijk is. Maar ze spreekt niet over haar twijfels. Dat is haar manier van ‘ermee omgaan’.

L: Hoe ik dat doe? … Hmm…

Een beetje ouder worden en beseffen dat je zelf kan kiezen voor de glimlach of de pruilmond.

E: Kiezen… Hmm, kies ik dan voor de pruilmond?

Dat wil ik helemaal niet.

Maar waar haal je de kracht vandaan om te kiezen voor de glimlach?

L: daar denk ik liever niet over na, anders zakken m’n mondhoeken!

(zegt Lara grappend en tovert zo een kleine glimlach op het gezicht van het nog steeds verwarde meisje.)

Spiegelmoment met drie

Ella en Lara komen mekaar tegen in de spiegel. Bewegingstheater! Beiden staan tegenover mekaar alsof ze mekaars spiegelbeeld zijn. Lara doet telkens een beweging terwijl ze spreekt. Ella doet die beweging telkens na.

 

E: Wat mooi hoe jij je kan schminken…

L: Ach, daar is toch niets aan! Is gewoon zo leuk om te doen…

E: Doe je dat om er mooier uit te zien?

L: Ja tuurlijk! Jij zegt toch ook dat je het mooi vindt. (simpele logica!)

E: Euh, ja, maar is het nodig dan? Ik voel me zo onecht als ik schmink en juwelen draag… Maar als ik het dan zie bij jou dan vind ik het ontzettend mooi hoor…

L: Ah oef, merci! (glunderend…)

Een momentje later kijkt Ella indringend in de spiegel…

E: Ben ik dat?

L: Ja tuurlijk zotteke, wie anders?

E: Mijn spiegelbeeld…

L: Voila, jij dus.

E: Maar nee, dat is mijn spiegelbeeld, dat is hoe anderen mij zien.

L: Zien anderen jou dan anders misschien?

E: Ja, dat is net de vraag he, zie ik nu mezelf of zie ik wat anderen zien?

L: Is er dan een verschil tussen wie je bent en hoe anderen je zien?

E: Ja, dat is nu net de vraag…

Vera komt langzaam dichterbij en verrast de anderen met haar zwaarmoedige toon.

V: Heb je ooit iemand die je goed kende gezien als die dood is?

E & L: vragende blik

V: Het meest verrassende is dat die iemand dan eigenlijk niet meer daar is. Wie iemand is zit niet zozeer in dat uiterlijk, maar wel in de uitstraling, iets dat vanbinnen zit komt naar buiten… Op het moment dat je in de spiegel kijkt probeer je te controleren wat je uitstraalt, terwijl je nooit zelf in de spiegel kan zien hoe iemand anders je ziet op een onbevangen moment. Want wanneer je kijkt naar iemand straal je iets uit, een gevoel, een gedachte, iets dat je op dat specifiek moment voelt of denkt naar die andere persoon toe. En wat precies die andere persoon ziet op dat moment wordt dan weer bepaald door wat die persoon denkt of voelt op dat moment…

Ella kijkt geïnteresseerd, Lara kijkt zachtmoedig en krijgt plots medelijden met Vera.

L: Je bent een mooie vrouw Vera.

V: kijkt geschrokken door de directheid van Lara

L: Kom maar kijken, dan zie je het zelf. (lonkt naar de spiegel)

V: kijkt wantrouwig

L: Je zou eens wat kleur in je gezicht moeten brengen…

(ze neemt haar make-up en komt dichterbij, maar Vera wendt haar gezicht af)

L: Het moet vreselijk zijn om zo analytisch door het leven te gaan…  (zachtmoedig)

V: Het moet vreselijk zijn om zo oppervlakkig door het leven te gaan…. (veroordelend)

E: Staat intelligentie dan haaks tegenover schoonheid misschien? (bedenkelijk)

De drie zitten als een stilleven op scene. Vera staat recht op haar dek. Lara zit ernaast. Ella staat meer vooraan op scene.

 

Lara begint langzaam te neuriën. Zo begint haar volgende lied…

Eens ze begint te zingen staat ze recht en gaat naar haar microfoon…

 

 

 

Lilac Wine (Katie Melua): http://www.youtube.com/watch?v=TNTAIUlTkbg

 

De tweede avond in de bar van Lara

 

Lara danst en zingt als een diva, ze geeft zich volledig, emotioneel, maar ook heel sexy…

 

 

 

Vlak na het optreden (Lara: Ik ben fier op mijn borsten!)

E: Waw, wat een mooi kleedje heb jij aan! En wat een decolleté… (verlegen)

L: Dankjewel Ella! Jij zou ook eens zoiets moeten dragen, het zou je mooi staan! (raakt Ella voorzichtig aan terwijl ze dit zegt)

E: Oh, daar zie ik mezelf niet echt in. Ik zou me niet op m’n gemak voelen.

L: En waarom niet?

E: Nou, het is zo… zo… sexy?

L: En wil je niet sexy zijn dan? Je heerlijk vrouw voelen! (showt met haar lijf)

E: Ik weet het niet…

L: Heb je dat gevoel al eens geproefd, de blikken van zowel mannen als vrouwen. Mannen omdat ze er gewoon instinctief toe gedreven worden om je te neuken als je halfnaakt gekleed gaat en vrouwen die instinctief jaloers zijn ofwel omdat ze zien dat je de aandacht van de mannen opeist ofwel omdat ze stiekem zelf verlangen naar jou?

E: Hu? Nee, dat gevoel ken ik niet… (beetje geshockt)

V: Gaat het om een machtsspelletje dan?

L: Jij moet ook alles plat analyseren! Nee, het is gewoon tof! Het geeft je een heerlijk gevoel! (diva)

V: Ja, macht geeft je een heerlijk gevoel, maar het is wel heel oppervlakkig. Vrouwen die zo showen met hun lijf hebben meestal onderhuids een minderwaardigheidscomplex.

L: Wat weet jij daar nu van? Als je je kleedt zoals jij dan heb ik het gevoel dat jij het niet fijn vindt om een vrouw te zijn.

V: “Een vrouw zijn?” Betekent dat dan om je borsten en billen te showen en met alle mannen die je kan krijgen in bed te duiken? Is dat het summum van ‘vrouw-zijn’?

(Ella volgt het gesprek geïnteresseerd)

V: Trouwens, die borsten van jou, daar is aan gewerkt zeker?

L: Tuurlijk wel! (geamuseerd)

V: Als jij je daar goed bij voelt… (veroordelende blik)

L: Yep! Ik voel me heerlijk vrouwelijk! (showt nog meer met haar lijf). Nog even en jij bekeert je tot de Islam en draagt een sluier. (spottend) En tegen je vijftigste laat je enkel nog je ogen onbedekt!

E: De ogen van een moslimvrouw kunnen nochtans heel mooi zijn… Ze kunnen zo’n intense blik hebben, alsof al die bedekking net het meest sensuele aan een vrouw beklemtoont… (mijmerend)

(Lara en Vera kijken Ella aan met een verbaasde blik, dat dit jong meisje zoiets zegt…)

V: Waw Ella, dat is echt mooi wat je nu zegt… (duidelijk onder de indruk)

L: Tja, ieder zijn goesting. (zingt plots een toontje lager)

V: Het culturele gebruik van moslimvrouwen om zich te bedekken wordt soms vergeleken met de Westerse  hype van de plastische chirurgie. Vrouwen in de moslimwereld worden verweten dat ze onderdrukt zijn door de man en enkel voor hen een sluier dragen. Vrouwen in de Westerse wereld zijn ook onderdrukt door de man, ze spuiten hun borsten en lippen op om er voor hen sexy uit te zien.

L: Wat een bullshit! Denk je nu echt dat ik dat enkel doe om er sexy uit te zien voor de mannen? Ik geniet zelf van mijn lijf en mijn spiegelbeeld! In de ogen van mannen zie ik mezelf weerspiegeld en van hun hunkering geniet ik mateloos… (erotische blik in haar grote handspiegel)

V: Noem je dat genieten? Maakt je dat gelukkig diep van binnen?

(Ella snapt er niks meer van…)

 

Intermezzo: projectie van zee en rotsen en geluid van de zee (10”)

 

Lara in spiegel:

“Ik zit vast in mijn hoofd. Mijn hele leven is een fantasie. Werken op een boot, in een bar. Mannen en vrouwen versieren. Erotiek beleven, maar geen liefde.

Ze moeten wegblijven. Mijn hoofd is van mij, mijn hart ook, de rest kunnen ze krijgen. Mijn borsten, mijn huid, mijn kut, neem het allemaal, alstublieft, want het is het enige dat ik kan delen.

Zelfs mijn ogen wil ik delen. Maar kom niet binnen kijken. Daar is het vies. Daar ben ik alleen.

Ik ben niet eens triest. Het is alleen maar donker daar. En vies. Maar emoties zijn er niet. Dus heb geen medelijden. Probeer niet, kom niet dichterbij. Je zal alleen maar angstig worden. Dat wil ik je besparen…”

 

 

 

Monoloog Lara: “Ik wil eigenlijk niet weg gaan. Ik wil thuiskomen.”

“Waar ben ik nu? Waarom ben ik hier? Waar ben ik naar op zoek? Ik zoek overal maar weet eigenlijk niet wat ik zoek. Ik wil liefde, warmte, genegenheid. Maar ik ben altijd op de vlucht. Ik vlucht van mezelf, van ieder huisje, van ieder bed, uit iedere ruimte.

Heeft Vera gelijk? … Ik kan alleen maar ergens aankomen en ergens weer weggaan. Ergens blijven kan ik niet. Ik probeer nochtans. Ik zoek in mijn hoofd naar redenen om ergens te blijven. Probeer mezelf te overtuigen. Er moet toch een plek zijn waar ik tot rust kan komen?

Alleen op dit schip voel ik me goed. Het beweegt continu. De golven zijn onvoorspelbaar en alleen in die rusteloosheid vind ik rust, voel ik me thuis. Alsof ik mijn hele leven in de baarmoeder wil blijven. Tussen het vruchtwater wil ploeteren. Omdat ik de uitweg niet vind. “

 

 

 

 

Ella in de spiegel in haar kajuit

Vanessa Paradis: Be my baby

 

 

Ella experimenteert met allerlei kledingstukken voor haar spiegel. Nu ze alleen in haar kajuit is durft ze meer… Ze trekt haar topje tot net boven haar tepels en bekijkt haar décolleté in de spiegel. Ze trekt haar rokje hoger en bekijkt haar benen. Ze speelt met haar eigen lichaam, met haar eigen blik,… Kijkt zwoel en verleidelijk… Ploft zich opnieuw op haar bed, gaat dan weer naar de spiegel, en opnieuw en opnieuw, alsof ze twijfelt of deze vrouwelijkheid wel iets voor haar is… Ze ontdekte nog maar net dat ze sexy kan zijn…

 

 

 

 

Vanaf hier: Vera zet langzaam haar masker af

 

theatraal tonen doordat ze (van als we haar hebben zien huilen) veel losser zal spelen, haar mantelpakje uit is, op den duur haar blouse openstaat, haar haren in de war zijn, ze zich laat aanraken, ze contact zoekt met de anderen

Vanaf nu: spiegelmomenten van Vera: gebroken spiegel op haar plekje: de neus van het schip, ze zit daar alleen en vertelt in de spiegel

 

 

 

 

Deel 3: HOOGTEPUNT, CLIMAX

 

 

Ella en Vera: “Waarom doet Vera deze reis?”

We weten nog altijd bijna niets over Vera. Enkel dat ze wat cynisch is en zeker geen zin heeft in veel contact. Ze is docente antropologie en zit er meestal nogal stijfjes bij. En toch heeft ze iets sexy.

Af en toe valt ze uit haar rol van serieuze, onafhankelijk, emotieloze vrouw. Haar blik verraadt iets. Ze staart in de verte en lijkt in een andere wereld te vertoeven. Je merkt dat er iets mis is met haar maar je kan er je vinger niet op leggen. Ook Ella stelt zich vragen bij het aanschouwen van deze mysterieuze, intrigerende dame.

E: Waarom doe jij deze reis eigenlijk? (Vraagt E uit het niets, voorzichtig en nieuwsgierig, maar kordaat.)

(Vera staart weg van het gezichtsveld van Ella. Ze is duidelijk onder de indruk door de moed van het jonge meisje dat tot haar probeert door te dringen.)

V: Ik weet het niet. (Zegt ze met een diepe zucht.)

Ik dacht dat ik het wist maar nu weet ik het niet meer.

E: Wat dacht je te weten?

V: Waarom ik deze reis doe.

E: Waarom dacht je dan?

V: Om weg te gaan.

Weg van alles en iedereen.

E: En nu wil je niet meer weg?

V: Ik heb bij momenten het gevoel dichterbij te komen.

Wat ook een optie is natuurlijk. Zegt ze er cynisch bij.

E: Dichterbij wat?

Ella voelt zich een tikkeltje geënerveerd doordat Vera zo rond de pot draait en duidelijk veel moeite heeft om iets over zichzelf te onthullen.

 

V: Dat zou jij toch niet begrijpen. (V’s arrogante toontje duikt weer op.)

E: Logisch, als jij niets zegt.

Stilte.

 

Intermezzo: projectie van zee en rotsen en geluid van de zee (30”)

 

 

Vera was eigenlijk van plan om zelfmoord te plegen op dit schip. Ze was er evenwel niet op voorbereid hier twee vrouwen te leren kennen die haar raken op een plek in zichzelf die ze al lang dood had geacht. Vera is echter veel te arrogant en te trots om toe te geven dat een barvrouw en een jong meisje haar doodswens zouden kunnen veranderen…

 

Monoloog Vera op het dek in gebroken spiegel

Achtergrond: projectie van zee en rotsen en geluid van de zee

V: Weggaan om nooit meer terug te komen… Een tocht naar de overkant… Het niemandsland…

Nooit meer pijn, nooit meer twijfels, nooit meer opstaan, …

Gewoon springen Vera, wat houdt je tegen?

Mijn leven waarin ik alleen leef om anderen in leven te houden? Mijn kinderen die eigenlijk ook gewoon zullen leven. Waarom? Wat moet ik tegen hen zeggen? Dat het leven mooi is? Ja, maar slechts op sommige momenten. Want het gaat voorbij, het leven. Het is de enige zekerheid die we in het leven hebben, het feit dat het sowieso op een dag ophoudt.

Waarom leven we dan? In cirkels… Want het schijnt dat we leven om het leven door te geven…

Ella, een jong meisje, heel haar leven nog voor zich. Ik doe alsof ik meer weet dan zij, ik probeer haar iets mee te geven, een stukje van de antwoorden die zij zoekt, een tipje van de sluier op te lichten,…

Maar het is allemaal bullshit. Ik weet niets meer dan haar. Ik weet misschien zelfs minder. Ik weet dat ik niets weet. Ik doe alleen alsof.

Als 35-jarige behoor ik toch meer te weten? Zo geef ik haar tenminste de illusie dat er hoop is. De illusie van evolutie.

Al die wetenschappelijke theorieën…  Zo weinig praktisch bruikbaar… Als ik Ella zie vraag ik me af hoe fel ik ben geëvolueerd sinds mijn 20e

Dagboekfragment Ella

Ik wil mij teveel vast houden aan de dingen die ik ken. Ik ben bang voor het onbekende,maar al mijn houvasten lijken te verdwijnen.

Daarom ben ik ook op dit schip gestapt, als vlucht uit de realiteit, om tijd te winnen, tijd om mijn leven uit te stippelen.  Maar ver ben ik nog niet geraakt, ik weet nog steeds niets.

Lara en Vera hebben elk hun eigen visie en ik weet niet wie ik moet geloven. Of misschien hebben ze allebei wel gelijk?

En misschien is het ook niet zo erg niet te weten waar je heen wil. Misschien moet je eerst van alles proberen en ervaring op doen vooraleer je weet wat je wil. Misschien moet ik stoppen met over alles zo lang na te denken en gewoon doen.

H

et  is ook goed om je houvasten los te laten, want enkel zo kun je jezelf openstellen voor nieuwe dingen. Ook al weet je niet  wat er komen zal, het is in elk geval beter dan je vast te houden aan dingen die er niet meer zijn.

 

Lara was intussen vanuit haar bar aan het meeluisteren naar Vera en Ella… De muren tussen de drie plekjes verdwijnen symbolisch…  Ze reageert een beetje paranoïde:

L: Proberen jullie nu iets te zeggen tegen mij?

V: Alleen als jij het gevoel hebt dat wij iets proberen te zeggen…

L: Veroordelen jullie mijn manier van leven misschien?

V: Wat denk je zelf over jouw manier van leven?

L: Ik dacht dat alles oké was…

E: Misschien moet jij ook openstaan voor verandering…?

L: Ach kom zeg, ’t is toch duidelijk dat Vera degene is die aan verandering toe is?!

V: ….. (mijmerend)

L: Nu zwijg je wel… (blij dat ze Vera eens uit haar zelfzekerheid slaat)

V: (twijfelend en voorzichtig) Heb je er al eens bij stilgestaan dat ik misschien wel iets leer uit mijn ontmoeting met jou en Ella?

L: Nou, ik heb eerder het gevoel dat jij hier de moraalridder komt spelen. Dat je ontzettend neerkijkt op ons en ons veroordeelt omdat wij het niet allemaal zo strak op een rijtje hebben als jij.

V: (ontmaskerd, gevoelig) Ik snap dat je dat gevoel kan hebben van mij… Maar net daarom maak ik deze reis. Om eens even te ontsnappen en te zien waar me dat brengt. Bij jullie dus…

L: Denk je dat onze ontmoeting geen toeval is?

V: Ik ben er zeker van. Maar misschien was dat zelfs ook iets dat ik moest leren inzien. Dat het leven en de mens nooit helemaal in theorietjes kunnen geperst worden. En ook dat weet ik in theorie (lacht), maar in hoeverre durf je dat te laten doordringen? (Vera is nu echt losgeweekt)

L: Dat is toch niet moeilijk!!

V: En dat benijd ik nu in jou Lara…

L: Dat benijdt jij in mij? (verrast en ongelovig)

V: Ja (alsof ze het zelf voor het eerst zo duidelijk beseft)

L: (voorzichtig blij dat ze toch iets betekent voor iemand… maar nog niet helemaal overtuigd)

 

 

 

Ella op MP3 of playback: “I’ll be your mirror” of “Kiss me”

Plots in een lichte luchtigheid: Ella in haar kajuit…

Lara in een emotioneel/hysterisch moment (beetje overdreven, op’t randje)

Lara neemt een handdoek waar ze normaal mee afdroogt en zet die op haar hoofd als een moslimhoofddoek.

Lieve God,

Ik geloof nog steeds dat een kus ook betekent dat je mekaar graag ziet. Hoewel ik dat geloof al zo vaak getart heb. Ik vecht ertegen. Ik doe mijn best om de hoer uit te hangen. Niemand kan mij raken. Ze mogen mij enkel aanraken, niet raken.

Ik zou, ik zou, ik zou zo graag willen liefhebben en graag gezien worden tegelijkertijd. Seks en liefde op hetzelfde moment.

Maar de nabijheid van een lieflijk ander confronteert mij alleen maar met mijn eigen onvolmaaktheid. Met de onmogelijkheid van de liefde, het licht van de eindigheid als enige zekerheid. Ik verdraag het niet.

Help.

Jazzy versie van Lovecats:

http://www.youtube.com/watch?v=mcUza_wWCfA&ob=av2n

OF Bring on the man

http://www.youtube.com/watch?v=U1vDlYcilQw

OF Closest thing to crazy

http://www.youtube.com/watch?v=27RVIgW7L8c&ob=av2n

Lara zingt dit nummer a capella. Ze ziet er triestig uit… Ze verlangt naar ware liefde, maar heeft enkel losse contacten en gemiste kansen…

 

 

Ella komt haar troosten……

 

 

Liefde en/of speels genot tussen Ella en Lara

 

Ella twijfelt aan alles, dus ook of ze wel van mannen houdt. Lara weet al lang dat ze zowel van mannen als vrouwen kan houden, of althans van beiden kan genieten.

 

E: Mensen worden alleen hevig verliefd in het begin van een romance omdat de ander dan nog onbereikbaar is. Ze zijn allemaal net zoals kleine kinderen die graag ‘kiekeboe spelletjes’ spelen of ‘vangertje’. Ze amuseren zich kostelijk als de ander zich verstopt of wegloopt en ze al hun energie opgebruiken om de ander te zoeken of te vangen.

Lara kijkt geamuseerd als ze Ella deze grappige en treffende vergelijking hoort maken.

L: Hmm, dus jij houdt er wel van om spelletjes te spelen… (zegt ze op een verleidelijk toontje).

Hierna wordt er niets meer gezegd.

Underwater Love: http://www.youtube.com/watch?v=aUz3fLncTTs

Of Elle l’a elle l’a: http://www.youtube.com/watch?v=bQkB-WWzsbg

 

Er speelt zich een abstract maar schattig tafereel af waarbij Ella zich verstopt en langzaam wegsluipt terwijl Lara haar in een sierlijk ‘dansje’ probeert te ‘vangen’.

Op het moment dat Ella bovenop Lara ligt en haar in een soort liefdesgreep vasthoudt verdwijnen hun kinderlijke lachjes heel even. Uitgeput en met de haren in de war kijken ze mekaar aan. Ella drukt haar volle lippen zacht op die van Lara.

Vera was intussen het liedje aan het mee playbacken…

Na ongeveer 1 a 2 minuten zie je in de hoek een vaag licht schijnen op Vera. Ze heeft het hele schouwspel gevolgd. Je hoort haar zachtjes huilen, maar ze houdt zich tegelijk kranig en sterk.

Ze is diep geraakt door de emotie, verleiding en speelsheid die zich tussen Ella en Lara afspeelde. Het maakt iets los in haar…

De muziek blijft spelen maar Lara en Ella stoppen hun verleidingsspel als ze Vera daar zo zien. De vrolijke tonen van het liedje “Ella Elle l’a” of ”Underwater Love” contrasteren met de gespannenheid van het confronterend moment…

 

Vera was een stil figuur tot nu toe. Ze is zowel voor zichzelf, als voor Ella en Lara (en voor het publiek) een mysterie.  Waarom maakt zij deze reis? Ze weet het zelf niet, maar ze had wel een idee…

 

 

Na de scene met de kus tussen Lara en Ella:

Vera roept: STOP!!

Wat ga je doen? Haar slachtoffer maken van jouw wellust?

Oké dat je jezelf niet au sérieux neemt, maar besmet dit jonge meisje niet.

L: Hoe bedoel je? Mag ze nog niet weten dat liefde eigenlijk een spel is? Een fantasie van mensen zonder trauma’s.

V: Dat is jouw waarheid Lara. Verwar die niet met dé waarheid.

Ella zit naïef te kijken naar de twee anderen. Vol onbegrip. Ze kan niet vatten waar ze het over hebben.

L: Dat kan misschien wel zijn, maar waarmee zou ik dit meisje besmetten misschien? Met de schoonheid van de aantrekking? De dynamische kracht van de liefde?

V: De liefde, wat weet jij daar nu van?! (smalend). De vergankelijkheid van verliefdheid, de oppervlakkigheid van losbandigheid, de broosheid van aantrekkelijkheid. Dat bedoel ik met besmetten!

L: (twijfelt even) En toch, ik heb er geen spijt van… Je ne regrette rien. (met een hoogmoedige zwaai)

E: Mag ik ook iets zeggen? (schattig)

De andere twee kijken nieuwsgierig.

E: Ik ben blij dat ik jullie hier allebei ontmoet. Waarom moet het eigenlijk het ene of het andere zijn? Kan liefde niet vol passie zitten? En verliefdheid uitmonden in ware liefde? Zijn het misschien zelfs ervaringen waar men gewoon niet altijd controle over heeft? Dingen die je overkomen, toevallig of afhankelijk van je leeftijd, je contacten, je entourage.

V: De jongste vat het hier weer eens mooi samen….

L: Zeg wel….

E: Ik ben gewoon zo blij dat ik deze reis doe, dat ik jullie ontmoet, net daarvoor wil ik dit soort dingen doen, een sprong wagen in het duister, zien wat op me afkomt en zo ontdekken wie ik ben, wat het leven voor mij in petto heeft… Want de liefde, ik wil toch nog even tijd nemen eer ik me daar nog eens aan waag… Mijn hart is voor het eerst gebroken en als ik jullie zo hoor kan dat meermaals voorkomen in het leven…

 

 

STRAKKE OVERGANG! PLOTS…:

 

Eerlijkheid, echtheid (spiegels weg) en… plezier!

De spiegels worden weggehaald. De drie zijn nu gewoon samen op het dek. Het is schemerduister dus zien ze mekaar niet zo goed. Er branden enkele kaarsjes. Deze sfeer laat hen toe heel eerlijk te zijn over zichzelf…

De drie vrouwen beginnen mekaar langzamerhand te vertrouwen. Ze belanden samen met een fles wijn op het dek en vertellen mekaar over hun liefdesleven…

 

Als dichte vriendinnen zitten ze samen… Hartverwarmend om de drie zo innig samen te zien. ZE PRATEN GEWOON

 

(Improvisatie actrices)

De drie vrouwen zijn even heel girly. Ze dromen over zoete liefde en vertellen bitterzoete verhalen. Veel humor, veel contrasten,…

Een warm licht schijnt over de scene.

Na de verhalen:

 

LA FEMME N’EXISTE PAS?

Lara gaat op haar podium staan en begint heel eerlijk uit te leggen wat haar werkelijk bezighoudt, de andere twee springen bij, de tekst wordt dus door alledrie door elkaar gezegd met veel theatraliteit, eens klein, eens groot, eens fluisterend, eens dansend, roepend, wenend, lachend,….

Ze zijn trots op het feit dat ze vrouwen zijn. Het is een eerlijke tekst, heel rechtuit en daardoor heel aandoenlijk… Ze spreken gepassioneerd, zowel over zichzelf als naar andere vrouwen toe…

 

 

Ik ben een vrouw

Ik ben een mooie vrouw, ik hou ervan om in de spiegel te kijken en me zo mooi mogelijk te maken. Ik kies kleuren waarmee ik mijn ogen in de verf zet, ik maak constructies met mijn haar waardoor mijn gezichtsvorm het beste uitkomt.

Ik ben een sexy vrouw. Ik trek kleren aan die mijn vrouwelijke lichaam accentueren. En ik geniet, ik geniet zo hard als mensen naar mij kijken!

Ik ben een slimme vrouw. Ik kan discussiëren, ik ben naar school geweest, ik heb boeken gelezen.

Ik ben een sterke vrouw. Ik ben bijna een meter 78 groot, ik doe aan sport.

Ik heb een moederinstinct. Als kind speelde ik met poppen en barbies, als puber hield ik van babysitten, en nu droom ik ervan om een kind in mijn buik te voelen groeien, het via mijn lichaam op de wereld te zetten en het te verzorgen als het meest dierbare dat ik ooit heb ontmoet.

Ik voel me soms een klein meisje. Ik wordt soms heel bang. Bang om ’s avonds laat alleen in de stad naar huis te wandelen.

En ik durf het haast niet zeggen, ik schaam me dood, het lijkt zo cliché, het lijkt zo voorbijgestreefd, zo onnodig, zo surrealistisch, zo klassiek, maar…. Ik ben een feministe.

De seksuele revolutie uit de jaren 60’ heeft het manvrouw debat geopend, rollenpatronen werden in vraag gesteld, de dominantie van de man achterhaald.

Vrouwen mogen werken, vrouwen moeten werken. Vrouwen hebben keuzevrijheid, ja dat wel, maar vrouwen blijven complexe wezens met ogenschijnlijk tegenstrijdige eigenschappen….

Vrouwen zijn emotioneel en hysterisch. Ze hebben een hormonenspiegel die hoogtes en laagtes kent waardoor ze verward en chaotisch kunnen overkomen en ja, ze hebben soms iemand nodig die hen troost als ze buikpijn hebben, iemand die van hen houdt zelfs als zij zich lelijk en dik voelen en de rest van de wereld daar de schuld van geven.

Zo zijn zij, zo zijn de meeste vrouwen. Rondom deze chaotische hormonale huishouding ligt de schoonste schat die op aarde te vinden valt: de vrouwelijkheid. Wie dat nog niet had ontdekt is blind.

En dat vrouwelijke uiterlijk zetten zij in de verf. Alle mooie vrouwen zijn ware kunstenaars want als een vrouw er niet mooi uitziet ligt dat meestal aan haarzelf. Dan is ze onhandig, pessimistisch of puriteins.

Hoe meer artistieke fijngevoeligheid een vrouw heeft hoe schoner ze eruit ziet, hoe meer mensen haar zien, hoe meer foto’s van haar worden genomen, hoe meer complimenten ze krijgt, maar ook hoe meer jaloerse blikken ze moet verduren, hoe groter de kans dat het haar eigen schuld is als ze verkracht wordt.

En oh wee als ze dan ook nog eens slim is. Dan moet ze wel de wereld veroveren, een lans breken voor andere vrouwen, succesvol streven naar een hoge plaats op de maatschappelijke ladder, misschien wel minister of professor worden, maar alleszins coördinator, zelfstandige of directeur. Ze moet, ze moet, ze moet, ze moet, ze moet,…….. ALLES!!!!

Hoe meer een vrouw de diva, de moeder en het meisje weet te verenigen, hoe vaker ze hoort dat ze alle reden heeft om gelukkig te zijn, dat iedereen op haar verliefd kan worden, dat de wereld aan haar voeten ligt…

Maar daar zit ze dan, eenzaam en alleen, mooi te wezen op het topje van haar berg. Ze zingt (stilletjes) een lied, recht uit haar ziel komen de klanken, hopend dat iemand haar zal horen, echt wil luisteren en pas dan een blik op haar werpt…

Zachtjes begon ‘I’m every women’ al te spelen op de achtergrond, liedje begint ook heel traag…

Deel 4: EINDSCENE

 

“I’m Every Women” van Whitney Housten:

Of  ‘Dreams’ van Fleetwood Mac op. http://www.youtube.com/watch?v=_Dsh9M6qnhE

 

Soort modeshow, hilarisch, grappig, vrouwen dansen alleen, met mekaar, enz…

Ze trekt Vera en Ella mee op het podium en beginnen alle drie mee te zingen met het liedje.

(heel gemoedelijke, intieme, leuke sfeer tussen de vrouwtjes)

 

EPILOOG

Die laatste avond is zo hartverwarmend dat je als publiek denkt dat Vera het uiteindelijk niet zal doen. Eigenlijk zijn het Ella en Lara die iets zullen bijleren, Vera zal uiteindelijk toch van het dek springen… Of niet?

 

 

Alle drie gaan ze terug naar hun plekje op de scene. Intussen hoor je weer dezelfde stem als in het begin “Ladies and gentleman, we are arriving in….”

Ella: maakt haar valiesje en staat voor het eerst fier in de lange spiegel (in haar kajuit) te kijken. Haar kin omhoog, haar blouse bovenaan open geknoopt, iets vrouwelijker dan in het begin… Iets minder ‘meisje’…

 

Lara staat achter haar toog. Ze ziet er rustiger uit dan in het begin. Ze doet haar verwilderde haren op een staart en dept haar felrode lippenstift met een zakdoekje… Ze glimlacht zacht…

 

Vera staat terug op het dek… Ze kijkt omhoog en ademt diep in… Ze staat met haar rug naar het publiek… Het is stil en er schijnt een fel wit licht… Ze springt naar achter… (waar een matras klaarligt)

 

Donker

Brian Eno: On some faraway beach….

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s